«چهارشنبه اتوبوسی که ما را در 9 دی، آورد راهپیمایی»، راننده‌اش، آب و روغن ماشین را چک کرده.باد لاستیکش یک مقدار کم بود که درست شد.چرخ‌ها درست حول محور ولایت تنظیم شده‌اند. از 9 دی تا امروز بیشتر از 40 روز می‌گذرد. من دلم برای ساندیس نظام تنگ شده.آخ جون! بازهم تظاهرات حکومتی. باز هم ساندیس نظام جمهوری اسلامی. من باز می‌خواهم 22 بهمن، روزه بگیرم و نی ساندیسم را فروکنم در چشم اوباما. عجبا که من نی‌ام را در چشم سران کفر و نفاق فرومی‌کنم و خواص دوپهلو، «سینه پهلو» می‌کنند.تیر قلم من قلب متقلبان عالم را نشانه گرفته، شما چرا دردتان گرفته؟! من خطاب به محاربین نوشتم: «غلط کردید بی‌شمارید؛ شما فقط زبان‌تان دراز است.روی سخنم با آشوبگران عاشوراست.غلط کرده‌اید شهید داده‌اید... ما روزه خوردن شما را در روز قدس دیدیم ولی نماز خواندن‌تان را در روز عاشورا ندیدیم...» و به این حضرات برخورده است! من به سران فتنه تاختم؛ متحیرم که چرا «آفتاب» آقای جسمانی، از حرارت قلم من سوخته است؟ من مگر روی سخنم با «آتی» آقای نقره‌ای، «شفاف» و «فردا»ی آقای ولایت مترو، «آینده» آقای دوپهلو و «تابناک» آقای فرمانده بود که به همه شما گران آمده است؟ من خطاب به فتنه‌گران تاختم، شما چرا خودتان را باخته‌اید؟غلط کردید که نوشته‌اید من به امام، توهین کرده‌ام. توهین را شما به امام کرده‌اید با سکوت‌تان.
کجا بودی شیخ دیپلمات، وقتی تصویر امام را پاره کردند؟ آقایان! رگ گردن سایت‌های‌تان فقط برای من و بسیجیان نسل من، کلفت است؟ اگر زورتان زیادی کرده، آن را در راه انقلاب اسلامی خرج کنید. من بازهم می‌گویم که: «خدایا! خدایا! تا انقلاب مهدی خمینی را که نگه نداشتی، از نهضت خمینی محافظت بفرما». این توهین من است از نظر این حضرات به امام. جام زهر دادن به امام توهین نیست؟ آتش زدن تمثال امام توهین نیست؟ بی‌بصیرتی خواص توهین نیست؟ ماله‌کشی روی فتنه سران فتنه توهین نیست؟ تنها گذاشتن ولایت فقیه توهین نیست؟ نه! به مردم نشانی غلط ندهید. مردم، دیگر از شما، نشانی کوچه‌های شهید‌داده را نمی‌پرسند. با نشانی شما، ما بازهم سر از بن‌بست قطعنامه درمی‌آوریم. «خمینی» ناموس من است. پای هزینه‌ای که برایش داده‌ام ایستاده‌ام. نمی‌گذشتم از پدرم، اگر جانش را جز در راه ولایت‌فقیه هزینه می‌کرد و پدرم نیز از من نخواهد گذشت، اگر وصیتنامه‌اش را نکته به نکته و مو به مو عمل نکنم.

بابای شهیدم!
برخیز و ببین که «حرکت در خط حزب‌الله» را جرم تلقی کرده‌اند. ای شهدا! 22 بهمن، ما می‌آییم تا شما را ببینیم. سران فتنه، خواص بی‌بصیرت، شکم‌گنده‌های بی‌تفاوت، اگر مردند بگویند از کدام مسیر به راهپیمایی می‌آیند. ‌ای کسانی که ادعا می‌کنید ما از انقلاب، بد دفاع می‌کنیم، خوب دفاع کردن از امام را به ما یاد بدهید. خوب دفاع کردن از ولایت، تعارف جام زهر نیست. رفتن در لاک سکوت نیست. تکرار حکمیت نیست. وحدت، حول محور نامه‌های سرگشاده نیست. یک دست، زلف یار و یک دست باده اغیار نیست. من بازهم می‌گویم که 22 بهمن، ناموس ماست؛ این بهترین دفاع از انقلاب است. 22 بهمن، عاشورای انقلاب ماست. همه روزها در تقویم ما 22 بهمن است. ما جز خیابان آزادی، زمینی نمی‌شناسیم. ما بنای‌مان بر وحدت است، نه حکمیت.ما بی‌شماریم؛ یاران خامنه‌ای بی‌شمارند که در آخرین رفراندم 40 میلیون رای به پایش ریختند. آری، همچنانکه قبلا نیز نوشته بودم یک تار موی آن 13 میلیون هموطنم را که به تکلیف خود عمل کردند، با کل مملکت آمریکا، با آشوبگران عاشورا، با سران فتنه و صد البته با این خواص بی‌بصیرت عوض نمی‌کنم.

«چهارشنبه اتوبوسی که ما را در 9 دی، آورد راهپیمایی» 22 بهمن هم آماده خدمت‌رسانی است و برای همه ملت با هر سلیقه و عقیده‌ای جا دارد. این اتوبوس مقدس، «BRT» نیست که هر ایستگاهی که شهرداری دلش خواست نگه دارد. این اتوبوس اصلا توقف ندارد و مقصدش ایستگاه «بین‌الحرمین» است. تا کربلا، نگو چند کیلومتر مانده، بگو چقدر باید خون داد و چقدر باید خون دل خورد. این اتوبوس مقدس، تندرو نیست. کندرو هم نیست اما شاعر اشتباه کرده. رهرو آن نیست که آهسته و پیوسته رود، رهرو آنست که اگر انتقاد مرا از شهرداری برنمی‌تابد، شبیخون به انقلاب خمینی را هم بی‌جواب نگذارد.

22 بهمن روز پیروزی ماست. ما به شکست دشمن در این روز عادت کرده‌ایم. ما ملت، راهپیمایی‌مان حکومتی است؛ دولتی نیست و به شهرداری و مجلس و دستگاه قضا هم ارتباطی ندارد. ما راهپیمایی‌مان حکومتی است اما حتی به امر شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی هم به خیابان‌ها نمی‌آییم. ما هنوز گوش به فرمان پیر جمارانیم. ما در 22 بهمن با آرمان‌های امام و رهبری تجدید بیعت می‌کنیم نه با بدعت‌گذاران در صحیفه نور. «چنانکه از منابع موثق شنیده‌ام»، شما غلط کردید که انقلاب ارث پدری‌تان است. غلط کردید که انقلاب را در خاندان هزار فامیل خلاصه کرده‌اید. انقلاب ارث پدری خانواده هزار شهید است. انقلاب ارث خانواده «شهیدان افراسیابی» است. امام، ارث پدری «سمیه فرزند شهید» است که مردان خداجوی شما خاندان هزار فامیل در روز عاشورا چادر از سر مادرش کشیدند. انقلاب ارث این ملت است که شما در برابر رأیش تمکین نکردید. انقلاب ارث مولای ماست که پای رای مردم ایستاد و به شکرانه همین «ایستادگی»، «ای کارگر، برزگر، رنجبر/ ما با هم متحد می‌شویم تا برکنیم ریشه استبداد/ درود، درود، درود؛ درود بر خمینی». منبع موثق من وصیتنامه شهداست. منبع موثق من جماران است نه نیاوران. منبع موثق من گلوی خشکیده شهید رمضانی است که در «کانال کمیل» با لب تشنه به شهادت رسید و آخرین پیامش این بود: «به امام بگویید مردانه ایستادیم». شما غلط کردید که همت و باکری را بسیجی واقعی می‌دانید؛ شما رنگ پاشیدید به تصویر سردارخیبر. ننگ بر شما که مثل آفتاب‌پرست، رنگ به رنگ می‌شوید اما پدرم همیشه می‌گفت: «خنجر آب دیده را زنگ عوض نمی‌کند/ چهره انقلاب را جنگ عوض نمی‌کند/ بگوی با منافقین، به کوری دو چشم تان/ پیرو خط رهبری رنگ عوض نمی‌کند».

                                                                                     ***
«چهارشنبه اتوبوسی که ما را در 9 دی آورد راهپیمایی» در خط «تهران – کربلا» کار می‌کند، نه در خط و خطوط سیاسی. در خط مقدم جنگ نرم است نه در کار خیرمقدم به مسافران کوفه. وعده ما 22 بهمن در خیابان آزادی است؛ «الوعده وفا»، ما که از شما جز بی‌وفایی چیزی ندیدیم. ما تعصب شما را روی سایت‌های برف‌روبی و سایت‌های مجازی و خدمات شهری دیدیم؛ قبول! حالا غیرت‌تان را به رخ ضدانقلاب بکشید. ناسزای‌تان را نثار ما کردید؛ قبول! حالا وقت روشن کردن تکلیف‌تان با دشمن است. ثابت کنید انقلاب اسلامی را از تونل توحید بیشتر دوست دارید؛ «الوعده وفا». ثابت کنید اقلیم ولایت را از گلیم سولانا بیشتر دوست دارید. می‌خواهم ببینم آیا شما برای دفاع از مدیریت شهری و پاسداری از اَدا و اَطوار دیپلماتیک هم دوپهلو موضع می‌گیرید؟

انقلاب اسلامی را اگر اندازه تونل توحید دوست داشته باشید، هیچ وقت دست نااهلان و نامحرمان نمی‌افتد. همان اندازه که «مترو» را دودستی چسبیدید، هوای انقلاب را هم داشته باشید از سر ما زیاد است. فرق ما با شما این است؛ شما می‌خواهید مترو دست دولت نیفتد، ما می‌خواهیم انقلاب دست نااهلان و نامحرمان نیفتد. شما روی شهرداری حساسید، ما روی ولایت‌مداری. نه! ما با بادکنک به خیابان آزادی نمی‌آییم. ما در 22 بهمن با پیک‌نیک نمی‌آییم. نمی‌آییم آفتاب بگیریم یا اگر برف آمد، آدم‌برفی درست کنیم. 22 بهمن، عاشورای انقلاب اسلامی است و با سیزده به در فرق دارد. من حرف هایم را زدم. من آنچه شرط بلاغ است به شما گفتم؛ تو خواه از سخنم پند گیر، خواه ملال. آی آقایانی که مدعی هستید من از ولایت بد دفاع می‌کنم، کدام‌تان بی‌بصیرتی کرد که رهبری گفت: «اَینَ عمار»؟! ‌ای آقایانی که مدعی هستید من از ولایت بد دفاع می‌کنم اما من اعتراف می‌کنم که شما از شهرداری، خوب دفاع می‌کنید. فقط یک توصیه؛ آنقدر در راه دفاع از مدیریت شهری غرق نشوید که دیگر برای دفاع از انقلاب، نایی نداشته باشید.
***
«چهارشنبه اتوبوسی که ما را در 9 دی آورد راهپیمایی»، فردا هم خواهد آمد. آمریکا و اسرائیل بازهم حریف راهپیمایی حکومتی ما نخواهند شد. استکبار بازهم از ساندیس مقدس نظام ما رودست خواهد خورد. من انتقام حلقوم علی‌اصغر را خواهم گرفت؛ روزه می‌گیرم و نی این ساندیس را فرومی‌کنم در چشم دشمن. نوشتم؛ «چشم دشمن»، دوباره پس فردا شما چشم درد نگیرید!!

حسین قدیانی - وطن امروز