قائم مقام سوئیسی «انجمن مشاوره شورای حقوق بشر سازمان ملل» که از منتقدان جدی جهانی سازی به شمار می رود، می گوید نفرت عقلانی از غرب در جهان رو به گسترش است و جنبش های مقاومت دموکراتیک را در کشورهای مختلف ایجاد کرده است.
به گزارش کیهان، ژان سیگلر جامعه شناس و سیاستمدار سوئیسی بین سال های 2000 تا 2008 گزارشگر ویژه سازمان ملل برای حق غذا بود. او در کتاب جدید خود (نفرت از غرب) می گوید: اعتراف می کنم عنوان کتابم شوک آور است. موضوع کتاب درباره 2 نوع نفرت است. در نیمکره جنوبی که دست کم 5/4میلیارد از 7/6 میلیارد انسان زندگی میکنند، نفرت دو چهره کاملاً متفاوت دارد. یک نوع نفرت بیمارگونه وجود دارد. این همان القاعده و تروریسم است، همان جنایت سازماندهی شده است. و یک نوع نفرت عقلانی وجود دارد، این همان اراده معطوف به عصیان علیه نظم جهانی درنده خوی مستقر شده در زمین توسط غربیهاست. مثلاً در بولیوی سه سالی است که برای اولین بار بعد از 500 سال یک نفر سرخپوست بعنوان رئیس جمهور منتخب شده است. یک جنبش هویتی باور نکردنی براه افتاده است، جنبش مقاومت دموکراتیک، که از طرف پنج طایفه بزرگ سرخپوست فلات آندن انجام می گیرد. او و مورالس توانسته است در نتیجه این جنبش مقاومت، بر 200 کنسرن خارجی اعمال قدرت کند، شرایط کاملاً جدیدی را دیکته کند. و ناگهان این دولت بسیار فقیر بولیوی صاحب پول میشود تا ملت اش را از بدبختی و گرسنگی برهاند. این نفرت عقلانی است.
وی «آگاهی تحقیر شده در طول قرن ها» را اولین منبع این نفرت عقلانی عنوان کرد و گفت: دومین منبع این نفرت، دورویی و تزویر دایمی غرب بر سر دموکراسی، حقوق بشر و حکومت قانون است. من معاون انجمن مشاوره شورای حقوق بشر در سازمان ملل هستم و در هر جلسه شورای حقوق بشر سازمان ملل، این دروغ و ریاکاری را شخصاً تجربه می کنم. پرزیدنت اوباما هم مثل پرزیدنت بوش بر شکنجه ادامه می دهد. در بگرام افغانستان همچنان شکنجه ادامه دارد و در حالی او دو جنگ را هدایت می کند، جایزه صلح نوبل می گیرد. ملت های جنوب، دیگر حاضر نیستند این تزویر و دورویی را تحمل کنند.
وی با مثال زدن نیجریه گفت: نیجریه پرجمعیت ترین کشور آفریقا و یکی از صادرکنندگان بزرگ نفتی است. این کشور از سال 1966 توسط دیکتاتورهای متعددی تحت عنوان دموکراسی اداره می شود و کنسرن های نفتی این کشور را غارت می کنند و با این وجود مردم از گرسنگی و آلودگی آب و بی سوادی رنج می برند. در آوریل 2007 بار دیگر به اصطلاح انتخابات برگزار شد. ریاست اتحادیه اروپا به عهده خانم مرکل صدر اعظم آلمان بود. او دستور نظارت بر انتخابات را صادر کرد. اتحادیه اروپا قادر است این کار را به نحو احسن انجام دهد. پروسه انتخابات نظارت شد و نتیجه آن مطلقاً نابودکننده بود. انتخابات کاملاً تقلبی بود. حتی سیاستمداران اپوزیسیون تیرباران شدند. دو ماه بعد در شهر هایلیگن دام (Heiligendamm) سران کشورهای جی8 دور هم جمع شدند. خانم مرکل، رئیس جمهور جدید (آمارو) را به عنوان میهمان عالیقدر از آفریقا دعوت کرد. این نابینایی غربی ها برای جنوب غیرقابل تحمل است.
سیگلر با تاکید بر اینکه «غرب با 8/12 درصد جمعیت جهان یک اقلیت است که بیش از 500 سال است بر کره زمین اعمال قدرت می کند و چند صد سال مشغول برده فروشی و استعمار بوده» گفت: ملت های جنوب به کنسرن های سرمایه داری غرب به عنوان دیکتاتوری مالی و آخرین مرحله استثمار و سرکوب توسط غربی ها نگاه می کنند. برده داران امروز در بورس ها، مستقر شده اند، قیمت مواد اولیه را توسط سفته بازی تعیین می کنند و امروز آنها مسئول گرسنگی یک میلیارد نفر در دنیا هستند. این نظمی است که غرب به جهان تحمیل کرده است اما این دیگر تحمل کردنی نیست. غارت ادامه دارد چون کنسرن ها توانسته اند در بسیاری از کشورها حاکمانی فاسد را بر مسند قدرت بنشانند تا قراردادهای استثماری را امضا کنند. اما تاریخ واقعی، تاریخ بسیج نیرو و مقاومت - آنجا که زندگی به وجود می آید و همبستگی به نیروهای سیاسی مبدل می شود- همه اینها در جنوب در حال وقوع است، در فلات آندن بولیوی، در ونزوئلا یا اکوادور، این چیز جدیدی است، حتی در آفریقا.