کاظم اخوان خبرنگار نبود‌، محمدحسین نواب هم که در بوسنی شهید شد خبرنگار نبود، مهدی فلاحت‌پور هم که در لبنان بر اثر بمباران هواپیماهای ‌اسرائیلی تکه‌تکه شد، خبرنگار نبود!!
خبرنگاری که باید از او تجلیل‌شود‌، آن‌ کسی است که به‌ انواع جرم‌ها به ‌زندان افتاده ‌باشد. خبرنگار قابل‌تقدیر، آن‌ است که هر لحظه رنگ عوض می‌کند. خبرنگار آن ‌است که از روی‌ دست خارجی‌ها دیکته ‌می‌نویسد. خبرنگار آن‌ است که از بیگانگان دست‌خوش دریافت ‌می‌دارد. خبرنگار آن ‌است که در برابر استعمارگران، تا زانو خم می‌شود. خبرنگار آن ‌است که...
البته عجیب ‌نیست در مراسم هایی! که به اسم خبرنگار از سوی هر دو جناح برگزار می شود  اسمی از کاظم اخوان‌‌، فلاحت‌پور و نواب برده ‌نشود.

با این‌حساب، خبرنگار معصوم است. هرکار که ‌کرد، حرمت خبرنگاری‌اش محفوظ ‌است. جاسوس هم که‌ باشد، چون خبرنگار است، برای حضرات قابل ‌احترام و ستایش است. خائن به ‌کشور که جای‌ خود را دارد. حال‌ می‌خواهد در برلین، ارزش‌های‌ انقلاب و بیست‌ و دو سال رشادت و حماسه را به تمسخر بگیرد، یا این‌ که در مطبوعات ‌مرموز داخلی، به‌  زدن تیشه به‌ ریشه‌های اسلام و انقلاب‌ بپردازد و دنبال براندازی نرم باشد!. با این‌ تعریفی که این سالها از سوی آقایان از خبرنگار ارائه ‌شد‌، باید با صدای ‌بلند اعلام‌ کرد:
نه ‌اخوان خبرنگار بود، نه ‌نواب، نه‌ فلاحت‌پور، نه ‌حتی صارمی. خبرنگار فقط آن ‌است که رادیو‌ آمریکا و بی.‌بی.‌سی از او به‌ نیکی یاد‌ کنند و سنگش را به‌ سینه بزنند!

حمید داودآبادی-جوان آنلاین