اگر کسی بدون هیچ مدرک و دلیل نتیجه یک انتخابات حماسی را نادیده بگیرد و بعد ادعا کند «امام خمینی که شوخی نکرده اند، میزان رای مردم است»، احتمالاً از سوی مخاطبان به عنوان یک هنرمند یا تردست بزرگ شناخته خواهد شد.  
به گزارش ایرنا، سید محمد خاتمی بتازگی دردیدار با جمعی از اعضای هیات علمی دانشگاه های بوعلی سینا و علوم پزشکی همدان (خبرگزاری کار ایران – 9/88/28) گفته است:«کدام کلام بالاتر از برای مردم سالاری است که میزان رای مردم است ؟ امام خمینی که شوخی نکرده اند، میزان رای مردم است!»
جالب است. یک انتخابات حماسی با حضور چهل میلیون انسان شریف برگزار می شود و مانند تمام انتخابات دیگر نامزدهایی واجد رای اکثریت و اقلیت می شوند . از مدتها قبل عده ای بر طبل تقلب می کوبند ، کمیته های کذایی صیانت از آرا تشکیل می دهند ، فریاد قانونگرایی و مقابله با دروغ سر می دهند ، بیش از چهل هزار بازرس برسر صندوق های رای می گمارند ، قبل از اعلام نتیجه بی اعتنا به نظرسنجی های متعدد مراکز معتبر – و حتی دارای گرایش سیاسی همسو – پیام تبریک پیروزی برای هم می فرستند ودر مصاحبه اعلام پیروزی می کنند ، بعد از اعلان نتایج انتخابات ، بدون کوچکترین – تاکید می شود ، کوچکترین – مدرک و بی هیچ دلیلی فریاد تقلب برمی آورند ، تمام راه های قانونی را به بن بست می کشانند و با دیکتاتوری خواستار ابطال انتخابات می شوند ، یک ملت بزرگ و متحد را به دروغ به نخبگان و غیرنخبگان تقسیم بندی می کنند ، آشوب می آفرینند ، تهمت های شگفت آور به نظام و حافظان امنیت مردم می زنند ، دربرابر قانون شکنی و آدم کشی و آتش افروزی و گستاخی مدعیان هواداری شان سکوت و لبخند رضایت می زنند تا جسارت از حد بگذرد ؛ و آن رئیس بنیاد باران وقت درمقام وکیل تام الاختیار امام سفرکرده ملت می گوید : امام شوخی نکرده ، میزان رای مردم است !
روی جالبتر سخنان این روزهای سید محمد خاتمی و دوستان بیانیه نویس او آن است که بعد از مصادره امام ملت ، به سراغ مصادره نخبگان رفته اند . رئیس دولت موسوم به اصلاحات به هیچ آماری استناد نکرده اما گفته:«اگر آمارگیری کنیم می بینیم که اکثریت مردم از نحوه اداره جامعه راضی نیستندو نارضایتی درمتن جامعه وجود دارد. ... آیا این مسئله نیست که اکثریت نخبگان ما امروز ناراضی هستند و باید به حرف آنها گوش داد؟ ... روشن است که نارضایتی و مشکل وجود دارد و نمی شود آن را انکار کرد بخصوص نارضایتی نخبگان بسیار خطرناک است ...» .
اگر بنا به این شیوه استدلال باشد ، می توان از مدعیان پرسید منظور ازنخبگان چه کسانی هستند : دانشجویان؟ استادان؟ روزنامه نگاران؟ هنرمندان؟ عالمان دینی؟ براساس کدام آمارگیری ادعا می کنید اکثریت آنان مانند شما فکر می کنند ؟ مگر آمارهایی را که باب میلتان نباشد می پذیرید؟ مگر نظرسنجی روزهای 19 و 20 خرداد مراکز مورد اعتماد خودتان را پذیرفتید؟ مگر نتیجه انتخابات را – به عنوان روشنترین و رسمی ترین شیوه آمارگیری- پذیرفتید؟ کسی که می گوید«اگر واقعاً مسئله ای در جامعه وجود دارد با پوشاندن آن ، تبلیغات و هیاهو از بین نمی رود» ، آیا می تواند بی دلیل و مدرک و با تعابیری مثل «البته واضح و مبرهن و روشن است که ... » ادعا بپراکند . در این صورت آیا رفتارش شبیه آن کسی نخواهد بود که بجای نوشتن نام یک موجود زنده ، شکلی مبهم را برتخته سیاه رسم می کرد . آیا نام این شیوه چیزی «جز پوشاندن ، تبلیغات و هیاهو» است؟
با این شکل از استدلال می توان پاسخ داد : آشوب آفرینی جمعی معدود در روزهای 16 و 17 آذر امسال را جز نخبگان دانشجو ، چه کسی پاسخ داد؟ خیزش عمومی بعد از جسارت به امام (ره) بیش از همه از کدام مراکز تجمع نخبگان – هنرمندان ، دانشجویان ، طلاب دینی – شکل گرفت و گسترش یافت ؟ چه میزان از شرکت کنندگان انتخابات حماسی 22خرداد 88 و چه میزان از رای دهندگان به نامزد برنده آن جزو نخبگان سیاسی ، فرهنگی کشور بودند؟ و ...
کسی که می گوید «انتخابات باید به صورتی برگزار شود که درآن حرف و حدیث نباشد»، آیا نباید همین سخنان را درباره انتخاباتی بگوید که موجب ابطال آرای 700 هزار شهروند تهرانی شد و رئیس وقت ستاد انتخابات کشور در دادگاه صالح محکوم گردید؟
کسی که ادعا دارد«بالاخره بخش قابل توجهی از جامعه روی این موضوع حرف دارند وباید قانع شوند که واقعاً انتخابات درست برگزار شده است» - و احیاناً ادعای قانونگرایی هم می کند – نباید مبتنی بر قواعد مسلم حقوقی مانند قاعده «البینة علی المدعی» و اصول قانون اساسی و سایر قوانین موضوعه سخن بگوید ؟
خدا نکند که امام (ره) و نخبگان و مردم و قانون در ذهن برخی فقط نقش ابزاری داشته باشند .
رئیس جمهور پیشین از این گله مند است که«با فحاشی وناسزا گفتن و هر تهمتی به کسانی که محبوب بخش های «مهم» جامعه هستند مشکل حل نمی شود». اما گویا فراموش کرده که قرار بود مردم به شهروندان درجه یک و دو و مهم و غیرمهم تقسیم نشوند ، گویا فراموش کرده علیه محبوبترین چهره های این کشور و مسئولانی که با آرای میلیون ها نفر از مردم به خدمت مشغولند ، چه فحاشی ها که صورت نگرفت و چه ناسزاها که گفته نشد و چه تهمت ها که نثار نگردید ؛ وگویا فراموش کرده فحاشان و ناسزاگویان و تهمت زنندگان ، عکس چه کسانی را برسردست گرفته و نام چه کسانی را بر زبان داشتند .
آری؛ امام خمینی (ره) شوخی نکرده اند، میزان رای مردم است . درستی این سخن را این روزها در هر خیابان و دانشگاهی و مدرسه علمیه ای در تهران و همه جای ایران عزیز بوضوح می توان دید ، اما گویا عده ای بنا ندارند این سخن جدی امام را باور کنند