۱. قرار است چه بنویسم؟ چه بگویم؟ از کربلا؟
کاش هیئتی شدن این قدر دشوار نبود.
کاش از کربلا نوشتن این قدر جانفرسا نبود.
دارم آب می ­شوم... قطره قطره... از درون ....
احساس کاهش می­ کنم. احساس مرگ. احساس فنا.
با این همه که دستانم می­ لرزند و تصویر اشک­ آلود چشمانم سو سو می­زند، می­ نویسم.
باید بنویسم.
که فردا که روز تبلور سرائر است، این سطرها و کلمات گواهی دهند... شهادت دهند....
به اینکه بر این جان مبتلا داغ کربلا رفته است!

۲. آرزوی کربلا نکنید!
کربلا نخواهید! که این روزمرگی خوش­تراش و این نظمِ عاقلانه ی حسابگر ومضحک­
توالیِ شب و روزِ روزگارتان به هم می­ ریزد.
پیش از سفر، دوستی در گوشم خواند " تا طالب نشدی، کربلا نرو" و می­ پرسی چگونه ممکن است طالب نشدن و کربلا رفتن؟

و من می­ گویم:
ما آزموده ­ایم در این شهر بخت خویش بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش
از بس که دست می­ گزم و آه می­ کشم آتش زدم چو گل به تن لَخت لَخت خویش

اما.....
کربلاهایم را از طلائیه و مشهد دارم.... از سه راهی شهادت و بالا سر.
با فغان و شیون، عجز و لابه، التماس و التجاء و البته هیچ باورم نبود که رخ خواهد داد.
درست در زمانی که هیچ آماده نبودم و این داستان تکراری روزگار است.
تو را برای روزهایی که "تو" نیستی، می­ خواهند! و می­ خوانند!

۳. بوی دنیا می­ دهد.... فضای تنگِ تاریکِ شلوغِ پلیس + 10.
و من میان آن همه که ویزای ترکیه و سوئیس و کانادایشان و البته شررِ نگاه و بوم ِگناه و
رنگِ نمایشان تظاهرات می­ کنند، راهی جمهوری عراقم!
البته این را همه می­ فهمند، نه از ظاهر و لباس و نگاهم که بوی ادکلن فرانسوی نمی­ دهم!

۴. راه طولانی است.... پر مشقت و آزار دهنده.
خستگی و تشنگی ارمغان راه است... کفاره­ ی گناه است.
بداخلاقی و زبان نفهمی سربازان ارتش عراق و البته اگر به تور دموکراسی آمریکایی گیر کنید، الطاف بی­کران گنده­ اراذل خیابان­های تگزاس را هم که حالا در لباس مقدس سپاه منجی جهان، ارتش جان بر کف ایالات متحده آمریکا ظاهر شده­­ اند و فقط بلدند آدامس بجوند و به جُک ­های بی­ مزه و مسخره قهقهه بزنند، به این مصائب اضافه کنید.

اما زمینی برویم...خسته شویم.... درمانده شویم.... مثل زینب....
هوایی نرویم... آسمان کربلا مدرنیته را بر نمی­ تابد. آسمان نجف هم!

۵. نجف آشناست!
آشناست! به دل همه شیعیان و آن قدر صمیمی که تو احساس می کنی به خانه پدر بزرگت رسیده ­ای!
جایی که در آن بزرگ شده ­ای و قد کشیده ­ای...
و حرم صمیمی­تر و مهربان­تر... به گرمی نوازش و به سردی سحر....
نفس تازه می­ کنی... آرام می­ شوی.... اشک می­ ریزی....
آهسته ..... بی­ صدا....فارغ از دنیا....
بوی باران می­ دهد... بوی بهار.... بوی نرگس.... بوی مریم...
خنک است .... خیس است.... به رنگ آبی آسمان....
نجف شهر تماشاست... توی ایوان طلا می­ن شینی و به مرقد زل می زنی....
نجف شهر تماشاست... مثل مشهد....
و تو اشتباه نمی­ کنی که برای اولین بار سلام می­ دهی:
السلام علیک یا علی بن موسی الرضا
و حتی برای آخرین بار!

۶. غروب به کربلا می­ رسیم....
و کربلا، شهر غروب و غربت است.
و البته که شهر طلوع و وفاست.
خورشید از گنبد عباس (ع) طلوع می­ کند و پشت گنبد حسین (ع) به غروب می­ نشیند.
غروب به کربلا می­ رسیم....
و ابالفضل به استقبال چشم­هایمان می­ آید.
با گنبد و بارگاهی که خشت خشتش و کاشی کاشی­اش ادب است و کرم.
کربلا شهر بغض است.... مهد دلتنگی .... دیار اندوه ....
از این قرار است که پشت گوشم می­ خوانند گریه نکردی، خودت را آزار مده که حسین دستی بر دل­ زائرش می­ کشد و رخصت شکست دل نمی­ دهد.

و تو که همه اشک­هایت را توشه کرده­ ای، دست خالی می­ مانی... فقیر و محتاج....

راضی نمی­ شوم.

پشت گوشم می­ خوانند ما عبداللهیم نه عبدالحال....

راضی نمی ­شوم!

حسین جان.... اشک بده.... سوز بده.... عشق بده......

۷. از اتوبوس پیاده نشده­ ایم که با معرفتی می­ گوید بچه­ ها همه را دعا کنید، مخصوصاً شهدا را ....
می­ شکنم.... از میانه! دلم هم!
کربلا، مطلوب شهداست نه مَطهَر آلودگان.... من اینجا چه می­ کنم؟
پاهایم نمی­ کشند. نمی­ روند.
خوابم؟ بیدارم؟ اینجا کربلاست؟ تشویشی سرد به جانم می­ ریزد. تب می­ کنم.
تحمل ندارم. جان ندارم.
می­ کشندم.... می­ برندم.... خود شهدا با جسم زخمی و مجروحشان!
هر چه نزدیک­تر می­ شویم، قلبم بیشتر می­ تپد. می­ تپد... می­ تپد... می­ تپد.
نفس­ هایم به شماره­ اند.... تنم لرزان و سرم گردان.... گیج می­ خورم... جایی را نمی­ بینم...
من مست می عشقم هشیار نخواهم شد؟

۸. چهار طبقه را بالا آمده­ ایم... از پله ­های پیچ در پیچ هتل... نا نداریم.... حال نداریم.
مرتضی کلید را گرفته و زودتر از ما راهی اتاق شده....
پله ­های آخر به نفس نفس می­ افتم.
بازوهایم درد می­ کند. سرم تیر می­ کشد.
با حمزه و وحید سر در اتاق­ ها را چک می­ کنیم....
در اتاق ما باز است....
مرتضی روی تخت کنار پنجره نشسته و های های گریه می­ کند. شانه­ هایش می­ لرزند.
بریده بریده حرف می­ زند. چیزی نمی­ فهمیم.
بریده بریده حرف می­زند: گ.... گ.... گفت....تم..... یعنی.... می.....شه.... همس.....همسا....یه..... ارباب.... بش.... شیم؟
نمی­ فهمیم....
بلند می ­شود و پرده اتاق را می­ کشد.
گنبد حرم ارباب، بلند بالا، به تمام قد از پنجره اتاق طلوع می­ کند روی چشم­های خیره ما.
بغضمان نمی­ ترکد... پاره می­ شود ....
وحید شروع می­کند.... السلام علی الشیب الخضیب...

۹. از چهار روز اقامت در کربلا، سه روز دور عباس می­ گردم که رخصت دهد تا درِ خیمه و حرم ارباب بروم.

۱۰. کاش بر نمی­ گشتم... کاش می­ ماندم.... کاش می­ مردم...
کربلا رفتن هنر نیست، کربلایی ماندن هنر است.

دعای قافله:
حسینا! ما را کربلایی زنده بدار و کربلایی بمیران! همین!

از وبلاگ یا انیس من لا انیس له